Medycyna naturalna - masaże Katowice, leczenie pijawkami, dyskopatia, hirudoterapia - Łokieć tenisisty

Łokieć tenisisty

Details

Category: Rodzaje zabiegów

Published on niedziela, 11, wrzesień 2011 14:06

Written by GabinetMasażu

Hits: 1237

W oparciu o zdobytą wiedzę na szkoleniach i doświadczenie oraz wieloletnią praktykę wyróżniłem następujące uszkodzenia łokcia tenisisty;
-uszkodzenia powstałe w wyniku nagłego urazu
-uszkodzenia powstałe w wyniku powtarzalnych przeciążeń
-bóle pojawiające się okresowo tzw. rzutowane mające ścisły związek z układem wegetatywnym naszego organizmu.

Moja dotychczasowa praktyka z łokciem tenisisty pozwala mi na dokładne zdiagnozowanie przyczyny problemu wraz z zastosowaniem odpowiednich terapii osiągnąć cel.
Bardzo często przyczyna rzutowanego bólu leży w oddalonym miejscu i wykorzystanie wielu technik oraz terapii pozwala wyleczyć pacjenta.

Osłabienie wątroby i pęcherzyka żółciowego ma duże znaczenie przy stanach zapalnych łokcia tenisisty oraz na prawidłową  pracę ścięgnowo –mięśniową.
Jak i również osłabienie przewodnictwa układu nerwowego ze splotu barkowego z części rdzeniowej kręgosłupa.

Skutecznie pomagam łącząc terapie;
- klawiterapię
- pijawkową
- manualną
- czaszkowo- krzyżową
- oraz masaż wraz z polem magnetycznym

Terapia manualna

Details

Category: Rodzaje zabiegów

Published on poniedziałek, 29, sierpień 2011 07:35

Written by GabinetMasażu

Hits: 1527

Terapia manualna jako praktyczna część medycyny zajmuje się badaniem i leczeniem zaburzeń czynności różnych struktur układu ruchu, a w szczególności kręgosłupa.

Sam zabieg terapii manualnej jest całkowicie bezbolesny, a dzięki odpowiednim pozycjom ułożeniowym pacjenta i technice osiąga się zamierzony efekt leczniczy. Zmiany funkcjonalne w układzie ruchu, stanowiące przyczynę zespołu bólowego, ustępują po jednym lub kilku zabiegach manualnych.

  Zabiegi przyczyniają się do skrócenia czasu leczenia, z jednoczesnym zwiększeniem sprawności ruchowej i zdolności do podjęcia pracy zawodowej, przy równoczesnym ograniczeniu leczenia farmakologicznego.

Zabiegi terapii manualnej skutecznie leczą między innymi :

•  bóle głowy i karku
•  bóle korzonkowe
•  rwę kulszową
•  schorzenia bioder oraz kończyn górnych i dolnych
•  dolegliwości typu migrenowego
•  wady postawy ( np. skoliozy )
•  zaburzenia snu
•  bóle stawów kręgosłupa i kończyn

Leczenie pijawkami

Details

Category: Rodzaje zabiegów

Published on wtorek, 06, wrzesień 2011 06:26

Written by GabinetMasażu

Hits: 2636

Wskazania do hirudoterapii
Brak jest w świecie gotowej i jednoznacznej listy  wskazań do stosowania hirudoterapii. Stwierdzenie, że pijawka może pomóc i pomagała już w takich czy innych schorzeniach, to uczciwe przedstawienie problemu. Najczęściej hirudoterapia jest metodą wspomagającą inne terapie lub łagodzącą objawy chorobowe, a nie leczącą ich przyczyny. To i tak dużo, biorąc pod uwagę ilość leków stosowanych wyłącznie objawowo.  Wskazania do hirudoterapii to umiejętność dobrania efektu działania związków ślinowych do objawów chorobowych. Związki gruczołów ślinowych pijawek wykazują silne działanie przeciwkrzepliwe, antyagregacyjne, fibrynolityczne,  przeciwzapalne, przeciwobrzękowe.  W mniejszym stopniu immunomodulujące,  neurostymulujące i metabolityczne. Zostało to potwierdzone w wielu opracowaniach naukowych. Wykorzystanie takiego efektu w terapii pijawkami w korelacji do konkretnego schorzenia, a właściwie do konkretnego objawu chorobowego, to właśnie profesjonalna HIRUDOTERAPIA.

Choroba Bürgera - leczenie pijawkami

przed leczeniem                                      w trakcie leczenia                                 po leczeniu

Przeciwwskazania do hirudoterapii
Obecnie przyjęte przeciwwskazania do stosowania hirudoterapii w Europie (P. Flecken, A. Michalsen)
1.    Hemofilia i antykoagulanty bezwzględne (  Acenokumarol, Marcumar, Warfaryna,Heparyna i heparynoidy )
2.    Anemia - ( wartość hemoglobiny niższa niż 10 mg%  )
3.    Stan po krwawieniu z górnego odcinka przewodu pokarmowego
4.    Ostre stany infekcyjne
5.    Ciężkie stadia chorób wewnętrznych i immunosupresja ( marskość wątroby, HIV, immunosupresja w chemoterapii, dializy ,ciężka niewydolność nerek, zapalenie płuc )
6.    Ciężka alergia
7.    Ciąża
8.    Zaburzenia w gojeniu się ran (np. miażdżycowe krytyczne niedokrwienie kończyn)
9.    Chorzy nieprzytomni
10.   Upośledzeni umysłowo
11.   Blizny keloidowe
12.   Skazy krwotoczne
13.   Dzieci  - hirudoterapia tylko w wyjątkowych przypadkach
14.   Zakrzepica żył głębokich
15.   Zespół stopy cukrzycowej z objawową martwicą tkanek
16.   Schorzenia grzybicze skóry
17.   Nowotwory skóry
18.   Głębokie  ubytki skóry , owrzodzenia i odleżyny
19.   Pęcherzyce o podłożu autoimmunologicznym
20.   Zmiany na skórze wynikające z chorób wewnętrznych

Technika leczenia pijawkami
Techniki hirudoterapeutyczne wykorzystywane w świecie. Najczęściej stosowanymi są:
1. Miejscowe leczenie schorzeń przy pomocy hirudoterapii – najbardziej popularna metoda polegająca na oddziaływaniu substancji gruczołów ślinowych bezpośrednio w miejscu leczonym. Enzymy penetrują w głąb tkanek i powstaje efekt leczenia
2. Hirudokompleksoterapia – oddziaływanie substancjami pijawek na wiele układów narządowych przez okresowe przystawianie pijawek w wybranych miejscach ciała. Jest to bardzo popularna metoda w leczeniu hamowania  procesów starzenia organizmu, funkcji narządowych i leczeniu profilaktycznym miażdżycy.
3. Hirudohemoterapia – oddziaływanie na konkretne narządy wewnętrzne przez okolice ciała położone w topograficznym ich rzucie na powierzchni ciała. Metoda ta ma stymulować krążenie w narządzie  przez stymulację krążenia skórnego.
4. Hirudoenergoterapia – oddziaływanie na system energetyczny człowieka  przez  poszczególne centra energetyczne. Przy pomocy tej metody można korygować zaburzenia w gospodarce energetycznej ciała ludzkiego, zanim spowodują one widoczne objawy fizyczne w postaci zaburzeń funkcji danego narządu.
5. Hirudorefleksoterapia – oddziaływanie pijawkami na punkty akupunkturowe w terapii indywidualnej lub łączonej z miejscowym przykładaniem pijawek.
6. Hirudoneuroterapia – metoda wykorzystująca  stymulujący efekt związków  ślinowych w neurotransmiterach układu nerwowego. Niezwykle obiecująca metoda na  przyszłość w leczeniu mózgowych porażeń dziecięcych, stwardnienia rozsianego, choroby Alzheimera i innych zaburzeń tkanki nerwowej.
7. Hirudoimmunoterapia – oddziaływanie  bezpośrednio na układ limfatyczny człowieka. Metoda niebezpieczna ze względu na bliski kontakt z układem limfatycznym. Zagrożenia to infekcja lub niekontrolowany rozwój procesu nowotworowego. Metoda nie polecana do stosowania samodzielnie lub w prywatnych gabinetach.

Trawienie i gruczoły ślinowe
Trawienie
Pokarm z gardzieli trafia do wola, który pełni rolę zbiornika magazynującego zapas wyssanej krwi. Stąd krew bardzo powoli przedostaje się do żołądka, a następnie do jelita, w którym odbywa się trawienie i wchłanianie pokarmu. W przewodzie pokarmowym Hirudo medicinalis żyje symbiotyczna bakteria Aeromonas hydrophila, która jest bardzo ważna z kilku powodów. Jej obecność gwarantuje działanie antybiotyczne, które zapobiega wzrostowi innych bakterii i stosownie opóżnia rozkład krwi. Krew może być składowana przez długi okres w przewodzie pokarmowym, zapewniając wyżywienie w czasie braku dostępu do żywiciela. Bakteria ta produkuje również enzymy i witaminy pomagające w trawieniu pokarmu. Nie strawione resztki, głównie hem zostaje wydalony przez otwór odbytowy usytuowany po stronie grzbietowej nad przyssawką w tylnym końcu ciała pijawki.
 
Gruczoły ślinowe pijawki lekarskiej
Gruczoły ślinowe umiejscowione są w szczękach. W trakcie zagłębiania się szczęk w skórze żywiciela z zakończeń gruczołów ślinowych wydzielane są substancje do ciała żywiciela.
Wszystkie mechanizmy tych substancji mają umożliwić pijawce bezpieczne pobranie pokarmu w jak najkrótszym czasie i przygotować go do przechowania na okres od kilku miesięcy do dwóch lat. Wyróżnia się kilka etapów działania substancji ślinowych pijawki podczas jej żerowania: znieczulenie miejsca nacięcia skóry, aby pijawka nie została zrzucona z ciała żywiciela, wpuszczenie do organizmu żywiciela substancji o działaniu uspakajającym i euforycznym, wpuszczenie substancji rozszerzających naczynia krwionośne, co powoduje zwiększony napływ krwi w okolice przyssania, wpuszczenie substancji blokujących układ krzepnięcia krwi w celu zapobieżenia powstaniu zakrzepów, które mogłyby utrudnić pobieranie krwi.

Przygotowanie pacjenta oraz miejsca przyłożenia pijawek
Pacjent na 24 – 48 godzin przed terapią nie może używać dezodorantów, pachnących wód i innych kosmetyków. Dobę przed zabiegiem do higieny należy stosować bezzapachowe naturalne mydło. Także stosowanie kremów koloryzujących, szminek, może uniemożliwić terapię, ze  względu na częste występowanie w nich związków kobaltowych. Jeżeli nawet pijawka przyssie się do ciała pacjenta, to nastąpi zablokowanie wydzielania związków ślinowych i efektu terapeutycznego nie będzie, pomimo wypicia przez pijawkę części krwi. Zwykle taka pijawka bardzo szybko odpada od ciała pacjenta. Pacjent na dobę przed terapią nie powinien spożywać alkoholu ani jeść ostrych potraw oraz przypraw np. czosnek, curry, chili itp. Mogą one skutecznie odstraszyć pijawkę. Czysta wymyta skóra  nie wymaga dezynfekcji, a  jeśli już się ją stosuje np. przy pomocy  spirytusu, to należy odczekać do 5 minut celem ulotnienia się zapachu. Czasem z niewiadomych powodów pijawki nie chcą się przyssać. Najczęstszymi przyczynami tego zjawiska są:
1.  Zdenerwowanie pacjenta
2.  Zdenerwowanie osoby przystawiającej pijawki
3.  Nieumiejętne obchodzenie się z pijawkami
4.  Pora roku np. upalne lato
5.  Wahania ciśnienia atmosferycznego
6.  Faza księżyca (okres pełni)
7.  Chłodna powierzchnia skóry pacjenta
W takich przypadkach należy próbować  zachęcić pijawki do  przyssania się, w następujący sposób: starać się pokonać zdenerwowanie, unikać niekorzystnych dni do przystawiania pijawek, smarować miejsca przystawienia słodkim roztworem wody np. z cukrem, miodem, nagrzewać chłodne miejsce np. suszarką, nakłuć skórę, aż do pokazania się kropli krwi. Jeżeli te metody zawiodą wymienić pijawki lub jeśli to możliwe przełożyć zabieg.

Wykonanie zabiegu
Przed zabiegiem należy  wybrać technikę wykonywania zabiegu i uwzględnić: wiek pacjenta, stan pacjenta, zaawansowanie choroby, diagnozę, dotychczasowe leczenie, przyjmowane leki. W przypadkach trudnych lub wybiegających poza wiedzę osoby wykonującej terapię należy dokonać konsultacji z lekarzem. Bardzo ważne jest, aby upewnić się czy nie istnieją przeciwwskazania do terapii pijawkami. Jeśli powyższe  ustalenia zostały dokonane można przystąpić do terapii. Ilość pijawek do terapii powinna zależeć przede wszystkim od wiedzy terapeuty. Jeśli jest to pierwszy w życiu pacjenta zabieg, to ilość pijawek nie powinna przekraczać 4 sztuk. Jeśli ryzyko krwawień, czy innych powikłań jest małe powinno przystawiać się jednorazowo 4 – 8 pijawek. Należy unikać przystawiania większej ilości pijawek w godzinach wieczornych, gdyż jest ograniczona kontrola pacjenta po terapii.  Zabieg należy wykonywać w rękawiczkach jednorazowego użytku .
Zabieg trwa od  15 – 90 minut i zależy od miejsca przystawienia, np. miejsca dobrze ukrwione jak Glowa, okolice narządów płciowych, odbytu, błony śluzowe skracają czas zabiegu. Miejsca takie jak pośladki, niedokrwione kończyny przedłużają zabieg nawet do 2 godzin. Czas pomiędzy kolejnymi zabiegami powinien wynosić 4 – 8 dni i jest on istotniejszy w terapii niż ilość przystawionych pijawek. Terapię najczęściej kontynuuje się przez 4 – 5 tygodni. W wyjątkowych przypadkach dłużej. W okresie od 3 do 6 miesięcy wskazane jest powtórzenie terapii  w zależności od wskazań.
W trakcie zabiegu przez cały czas należy przestrzegać zasad aseptyki. Praca w fartuchu ochronnym, rękawiczkach, okularach, a często z maseczka na twarzy, to bezpieczeństwo pacjenta oraz osoby wykonującej zabieg.
Pijawki powinny same odpaść od ciała pacjenta, nie należy ich odczepiać siłą.

Powikłania w hirudoterapii
Nie przestrzeganie podstawowych zasad w stosowaniu pijawek grozi powikłaniami. Mogą to być powikłania krwotoczne oraz infekcyjne. Zdarzają się one w wyniku zabrudzenia ran, rozdrapywania w wyniku uporczywego swędzenia, infekcja może pochodzić od samej pijawki, dlatego do terapii należy wybierać pijawki zdrowe, żywotne, bez przebarwień, zmian na naskórku itp. Przyczyna zakażeń może być także skóra pacjenta, ubranie. W przypadkach obniżonej odporności organizmu przyczyną zakażeń może być także żyjąca w symbiozie z pijawką bakteria Aeromonas.
Grożne są także powikłania krwotoczne, np., w przypadku przystawiania pijawek u chorych z chorobą wrzodową żołądka i dwunastnicy. Powikłania ciężkie mogą powstać wskutek nieprawidłowego wyboru miejsca przystawienia pijawek, np. w miejscach silnie niedokrwionych, martwych.

Terapia czaszkowo-krzyżowa

Details

Category: Rodzaje zabiegów

Published on poniedziałek, 29, sierpień 2011 07:34

Written by GabinetMasażu

Hits: 1560

Czy cesarskie cięcie może mieć związek z dysleksją, a noszenie aparatu ortodontycznego ze skoliozą? Niemożliwe? A jednak! Amerykański osteopata Wiliam Sutherland w 1932 roku udowodnił te zależności.

 Jako student osteopatii zauważył, że szwy czaszkowe nie są ze sobą zrośnięte i poruszają się w rytm tętnienia płynu mózgowo - rdzeniowego. Prowadząc przez 20 lat badania, stwierdził, że rytm ten, oprócz rytmu oddechowego, czyli ruchu klatki piersiowej i rytmu bicia serca - tętna, jest naszym trzecim fizjologicznym rytmem, który rozchodzi się po całym organizmie poprzez tkankę łączną. Sutherland wyodrębnił 5 składowych tego ruchu: ruch szwów czyli połączeń między kośćmi czaszki, rozszerzanie się i zwężanie półkul mózgowych, ruch opon mózgowych i kręgosłupowych, falowanie płynu rdzeniowo - mózgowego i nieznaczny ruch kości czaszki. Ten fizjologiczny ruch swoim zasięgiem obejmuje czaszkę, kość krzyżową i całą tkankę łączną. Wyodrębniony przez siebie układ nazwał kranialnym od łacińskiego słowa cranium (czaszka). Jego prace nazwał pierwotnym oddechem, gdyż zauważył, że jego rytmiczne rozszerzanie sią i zwężanie wynosi u zdrowego człowieka 6 do 12 razy na minutę, a zatem jest bardzo zbliżone do częstotliwości, z jaką oddychamy- 18 razy na minutę. Stwierdził empirycznie, że rytm ten rozchodzi się w całym organizmie, a ograniczenie go może wywoływać różnego rodzaju kłopoty zdrowotne. Tkanka łączna jest jak siatka, która otacza każdą komórkę, wszystkie tkanki i narządy . W oczkach tej siatki znajdują się naczynia włosowate, naczynia limfatyczne, włókna nerwowe, włókna mięśniowe. Jeżeli nie wystepują w tej elastycznej siatce żadne napięcia, wszystkie funkcje w naszym organizmie przebiegają w prawidłowy sposób. Natomiast napięcia zakłócają pracą całego organizmu.

 Jesteśmy  otoczeni siecią

Urazy, które powodują napięcia, towarzyszą nam od dziecka. Pierwszym jest często uraz okołoporodowy, związany z bardzo interwencyjnym i ciężkim porodem. Może to być poród kleszczowy, lub też ...cesarskie cięcie. Wydawałoby się, że jest to zabieg pomagający matce i dziecku przejść łagodnie przez ten dramatyczny proces. Nie respektując praw przyrody zapominamy o tym, że fizjologiczny poród i wolne przejście przez kanały rodne pozwala noworodkowi na przystosowanie się do nowego środowiska i łagodną zmianę ciśnienia.

  Natomiast podczas cesarskiego cięcia, następuje natychmiastowy wyrost ciśnienia w wyniku którego układ kranialny nie podejmuje właściwej pracy i pojawiają się liczne napięcia narastające z wiekiem. Dzieci, które w ten sposób przyszły na świat, cierpią na niemowlęcą kolkę i zaburzenia trawienia, są nerwowe, źle śpią, często płaczą, a faktów tych w ogóle z porodem się nie kojarzy.

Drugą przyczyną zaburzeń w pracy układu kranialnego są urazy nabyte mniej wiecej do 2 roku życia. Jeżeli dziecko dozna chociażby zatrzymania oddechu np. na skutek uderzenia się czy upadku, wtedy układ kranialny, który ściśle współpracuje z układem oddechowym zaczyna źle funkcjonować. A do tego oczywiście dochodzą urazy psychiczne, które również mają wpływ na powstawanie napięć. Te powstałe w dzieciństwie napięcia, które nie zostaną rozluźnione, z czasem nasilają się i około 28 roku życia dochodzi do kłopotów ze zdrowiem. Pojawiają się bóle pleców, zapalenia korzonków, depresje, które mogą być związane z napięciem przepony oddechowej, a także wędrujące bóle i wiele innych.

 Tkanka łączna, z której zbudowany jest układ powięzi, łączy wszystkie nasze narządy. Jesteśmy powiązani nią od czaszki aż do małego palca, dlatego jeżeli pojawi się napięcie w obrębie opon mózgowych (a wcale go nie czujemy) zaczynamy odczuwać bóle w kolanie czy w kostce. Rozluźnienie układu kranialnego rozluźnia całą tkankę łączną, a tym samym likwiduje napięcia i ból.

Krok po kroku

 Chcąc uzyskać pełne rozluźnienie i doprowadzić organizm do równowagi, osteopatia kranialna powinna być wykonywana etapowo.

 W ramach pierwszego etapu wykonuje się co najmniej 5 zabiegów rozluźnienia całego układu kranialnego, co częściowo uwalnia od napięć tkankę łączną. Każdy z zabiegów uwalnia jedną warstwę napięć. Dlatego przy dużym ich nagromadzeniu, zabiegów musi być wiele. Przerwy między zabiegami nie powinny być dłuższe niż tydzień, i krótsze niż 2 dni.

 W drugiej fazie terapeuta zajmuje się twarzo-czaszką (okazuje się, że zlokalizowane w niej napięcia, np. na skutek noszenia aparatów prostujących zęby, mogą powodować bóle krzyża i skoliozę, a ssanie palca przez dziecko to nic innego, tylko chęć uwolnienia napięcia między kością klinową, a szczęką, które dziecko chce w ten sposób intuicyjnie rozluźnić). Podczas drugiego etapu rozluźnianie następuje szybciej, dlatego wystarczą 1 - 2 zabiegi, które można robić dzień po dniu.

 Ostatni etap to praca z emocjami. Urazy fizyczne i psychiczne w dzieciństwie, a także urazy w życiu dorosłym, utrwalają się w naszej tkance łącznej jako pamięć tkankowa, napięcia nagromadzone w konkretnych miejscach powodujące, że uraz zostaje zatrzymany w ciele i wraca w formie przewlekłych bólów: kręgosłupa, stawów, nie dających się wyleczyć korzonków. A do tego oczywiście dochodzą stresy, którymi bombardowani jesteśmy codziennie w dorosłym życiu... Proces uwalniania negatywnych emocji wygląda czasami jak napad padaczki.

 Drgawki powodują szybsze uwalnianie napięć, a towarzyszą im obrazy, myśli, płacz, krzyk lub śmiech. Proces uwolnienia psychosomatycznego może trwać jeszcze parę dni, lecz nie jest już tak dramatyczny - mogą pojawić się sny, myśli, może przypomnieć się coś, o czym dawno zapomnieliśmy. Ilość zabiegów zależy od ilości nagromadzonych napięć.

 Każdy zabieg trwa godzinę, podczas której pacjent leży przykryty kocem, ponieważ w czasie uwolnienia występuje uczucie zimna. Terapeuta wykonuje bardzo delikatne ruchy w obrębie czaszki, kości krzyżowej, okolic kręgosłupa i całej tkanki łącznej. Sam zabieg jest bardzo delikatny i relaksujący, a efekty wprost zaskakujące.

Zastosowanie

Terapia czaszkowo - krzyżowa może pomóc w przypadku następujących problemów zdrowotnych:

1. Psychozy, autyzmu, kłopotów z koncentracją, zaburzeń osobowości, nadpobudliwości u dzieci i dorosłych, stresu, dysleksji, kłopotów w szkole.
2. Bólów i zawrotów głowy, migren, kłopotów ze wzrokiem i słuchem, nawracających zapaleń uszu u dzieci i dorosłych, zapalenia zatok, napieć i bólów w stawie skroniowo - żuchwowym, wybicia żuchwy, wady wymowy, zgrzytania zebami oraz wady zgryzu.
3. Bólów kręgosłupa i pleców, zapalenia korzonków, rwy kulszowej, bolesnego napięcia barków, wszystkich urazów powypadkowych, w tym powypadkowego urazu odgięciowego kręgosłupa i wielu innych.

Zdaniem eksperta

Elżbieta Wolska,

doktor nauk medycznych

- Lekarze zachowują duży dystans do terapii czaszkowo-krzyżowej, jak zresztą do większości metod naturalnego leczenia. A polskie środowisko medyczne jest pod tym względem wyjątkowo konserwatywne. U nas nawet homeopatię uważa się za bezskuteczną, podczas gdy np. niemieccy lekarze stosują ją od dawna. Mam za sobą 40 lat praktyki lekarskiej i coraz bardziej skłaniam się ku metodom naturalnym. Jeżeli coś działa, to dlaczego z tego nie korzystać, nawet jeśli nie do końca to rozumiemy? Na świecie coraz głośniej mówi się o tym, że należy podchodzić do człowieka holistycznie. Z radością obserwuję, że ta świadomość powoli dociera także do naszego środowiska medycznego. Jeśli chodzi o terapię czaszkowo-krzyżową, widziałam efekty jej działania: poprawę ogólnej kondycji i witalności u pacjenta w podeszłym wieku, przewlekle chorego. Dlatego popieram tę metodę. Oczywiście, gdy trzeba ratować życie, to samo przykładanie rąk nie wystarczy, ale z pewnością może znakomicie wspomóc tradycyjne leczenie.

 

Monika Główczak

psycholog

- Jestem ostrożna jeśli chodzi o osoby pracujące z ciałem i nigdy nie poleciłabym swojemu pacjentowi terapeuty, do którego nie miałabym zaufania. O skuteczności terapii czaszkowo-krzyżowej przekonałam się najpierw na sobie. Wiele lat cierpiałam na bóle kręgosłupa i karku, prowadzące często do ataków migreny. Po serii zastrzyków ustąpiły bóle krzyża, dużo rzadziej pojawiają się bóle głowy. Obecnie korzystam z zabiegów w razie potrzeby, w sytuacjach zwiększonego wysiłku i stresu. Polecam również ten rodzaj terapii swoim pacjentom. Jako psychoterapeuta zdaję sobie sprawę, że różne przeżycia, często bardzo traumatyczne, kodowane są w ciele. Terapia czaszkowo-krzyżowa uwalnia i likwiduje te blokady. Dużo łatwiej przepracowuje się potem z pacjentem różne rzeczy. Ludzie stają się bardziej otwarci, spokojniejsi, pewniej stoją na własnych nogach. Tak jakby mieli w sobie więcej godności.